Hayatın Koyduğu Virgülden Sonra

24 Ağustos 2026 🌹

Bugün içimde birbirine karışan pek çok duygu var. Biraz heyecan, biraz hüzün, biraz belirsizlik… Bir yanım geride bıraktıklarıma dönüp bakarken, diğer yanım önümde açılan yeni kapının ardında beni nelerin beklediğini merak ediyor.

Hayat bazen insanın önüne öyle bir yol ayrımı çıkarıyor ki hangi yolu seçersen seç, diğerinde ne olacağını hep merak ediyorsun.

Evime yakın bir okula tayinimin çıkmasıyla birlikte ben de önemli bir karar verdim. İl Millî Eğitim Müdürlüğündeki görevimi sonlandırarak yeniden sınıfıma, öğrencilerimin arasına dönmeye karar verdim.

Kolay verilmiş bir karar değildi bu.

İl Millî Eğitim Müdürlüğünde geçirdiğim zaman benim için yalnızca bir görev süreci değildi. Öğrendiklerim, ürettiklerim, tanıdığım insanlar, yürüttüğüm çalışmalar, yaşadığım güzel anlar ve elbette zaman zaman yorulduğum günler… Hepsi meslek hayatımın bir parçası olarak bende kalacak.

Ama şimdi başka bir kapı açılıyor.

Üstelik bu kapının ardında beni çok iyi tanıdığım ama her seferinde yeniden heyecanlandığım bir dünya bekliyor:

Birinci sınıf…

Yeniden minicik eller, meraklı gözler, ilk kez sıraya oturmanın heyecanı, kalemi doğru tutmaya çalışan parmaklar, defterlerin o tertemiz ilk sayfaları…

Bir çocuğun hayatındaki belki de en unutulmaz yıllardan birine eşlik edeceğim.

Yeniden “Öğretmenim!” diye seslenen küçücük insanların dünyasında olacağım.

Meslek hayatında yıllar geçtikçe insan birçok şeyi bildiğini düşünüyor. Oysa birinci sınıfa her dönüşte anlıyorum ki öğretmenlikte hiçbir başlangıç birbirinin aynısı değil. Her çocuk başka bir hikâye, her sınıf başka bir dünya, her eylül yepyeni bir yolculuk.

Belki de beni en çok heyecanlandıran tam olarak bu.

Yılların deneyimiyle ama ilk günkü heyecanı kaybetmeden yeniden sınıf öğretmenliğine dönmek…

Elbette bugün içimde sorular da var.

Doğru karar mı verdim?

Belki bugün bunun kesin cevabını veremem. Çünkü bazı kararların doğruluğu verildiği gün değil, yaşandıkça anlaşılır.

Belki bir gün geriye dönüp “İyi ki…” diyeceğim.

Belki zaman zaman “Acaba?” diyeceğim.

Ama biliyorum ki insan hayatının bütün yollarını aynı anda yürüyemez. Bir yolu seçtiğinde, diğer ihtimalleri biraz geride bırakmayı da göze almak zorundadır.

Ben de bugün kendi yolumu seçiyorum.

Makamların, görevlerin, projelerin ve toplantıların ardından yeniden zil sesine doğru yürüyorum.

Tahtanın önüne…

Tebeşir kokusuna…

Çocukların bitmek bilmeyen sorularına…

Bir harfi öğrendiğinde gözleri parlayan küçücük bir çocuğun sevincine…

Belki de yıllar sonra meslek hayatımın bu dönemini düşündüğümde, 24 Ağustos 2026'yı yalnızca bir görev değişikliği olarak hatırlamayacağım.

Belki bugün, mesleğimin başladığı yere değil; öğretmenliğin kalbime en çok dokunduğu yere geri dönüyorum.

Şimdi önümde yeni bir sınıf, yeni çocuklar, yeni veliler, yeni hikâyeler ve yepyeni bir eğitim yılı var.

Birinci sınıfla birlikte onlar okullu olmayı öğrenirken, ben de yılların ardından öğretmenliğin o en saf heyecanını yeniden yaşayacağım.

Sonuçlarını zaman gösterecek…

Ama bugün kendime şunu söylemek istiyorum:

Bazı kararların doğru olup olmadığını zaman söyler; bazı kararların neden alındığını ise yalnızca insanın kalbi bilir. 🌹