Alçıya Geçen 42 Gün

Alçıyla Geçen 42 Gün

Bugün alçıyla birlikte geçirdiğimiz 42. gün...

Kurban Bayramı bitti. Bayram ziyaretleri, dualar, sofralar, sevdiklerimizle geçirilen güzel anlar geride kaldı. Ancak benim için zaman biraz farklı aktı. Çünkü bayram da dahil olmak üzere son 42 gündür sağ kolumla birlikte bir misafiri taşıyorum: Alçımı...

İlk günlerde yaşadığım korku ve belirsizlik zamanla yerini sabra bıraktı. Tokat'ta yaşadığım kaza sonrasında iki kez yerine oturtulan kırık kemiklerimin iyileşmesi için bu alçıya ihtiyaç olduğunu biliyordum. Bu düşünce bana güç verdi.

Fakat günler ilerledikçe işler değişmeye başladı.

Kolumun hareket kabiliyeti azaldı. Kaslarım güçsüzleşti. İlk zamanlar koruyucu gibi hissettiren alçı, artık ağırlaşmaya başladı. Özellikle son günlerde sıcak havaların da etkisiyle kolum daha fazla şişiyor, ağrıyor ve yoruluyor. Alçının altında oluşan kaşıntılar bazen dayanılması zor bir hâl alıyor.

Geceleri uykuya dalmak kolay olmuyor. Gün içinde yaptığım en küçük iş bile daha fazla çaba gerektiriyor. Bir bardak su taşımak, saçımı düzeltmek, kapı açmak... Daha önce fark etmeden yaptığım pek çok hareketin aslında ne kadar kıymetli olduğunu öğreniyorum.

Bazen aynaya bakıp kendi kendime soruyorum:

"Bir insan, bir kolunun eksikliğini bu kadar hisseder mi?"

Evet, hissedermiş.

Ama bu 42 gün bana sadece fiziksel zorlukları öğretmedi.

Yanımda olanları, bana destek verenleri, her gün hâlimi soran dostları da gösterdi. Eşimin, çocuklarımın ve sevdiklerimin varlığı bu süreci daha katlanılır hâle getirdi.

Şimdi önümde yeni bir heyecan var.

Kızımın nikâhına ve düğününe günler kaldı. Anne yüreğiyle o özel günlerde kolumu daha rahat kullanabilmeyi diliyorum. Belki hâlâ ağrılarım olacak, belki hareketlerim kısıtlı olacak; ama biliyorum ki her geçen gün beni iyileşmeye biraz daha yaklaştırıyor.

Bugün 42. gün...

Sabırla bekliyorum.

Ağrının azaldığı, kaşıntının bittiği, alçının çıktığı ve kolumun yeniden özgürce hareket ettiği günleri...

Çünkü biliyorum ki her kırık kemik zamanla kaynar.

Ve her zorlu süreç, sonunda insana kendi gücünü yeniden hatırlatır.

Sevgiyle, umutla ve sabırla...

42. günün notu.