GÜL ÖĞRETMENİM

Eylül… Yazın telaşını usulca geride bırakıp sonbaharın ilk serinliğini getiren ay. Ağaçların renk değiştirmeye, günlerin biraz daha erken vedalaşmaya başladığı zaman… Ama bu yıl Eylül benim için yalnızca yeni bir mevsimin başlangıcı değil. Yeni bir okul. Yeni öğrenciler. Yeni bir ortam. Ve bütün bunların ortasında yeniden başlayan ben… Hayat bazen değişimi uzun uzun haber vermiyor insana. Bir bakıyorsunuz, yıllardır alıştığınız yollar değişmiş. Her sabah açtığınız kapının yerini başka bir kapı, bildiğiniz koridorların yerini henüz size yabancı olan koridorlar almış. Şimdi önümde böyle bir kapı var. Ama bu kapının ardında beni bekleyen çocukların hikâyesi de biraz başka. 2020’nin Çocukları… Bu yıl birinci sınıfa başlayan çocukların önemli bir bölümü 2020 doğumlu. Onlar dünyaya gözlerini açtığında dünya, uzun zamandır yaşamadığı kadar sıra dışı günlerden geçiyordu. COVID-19… Bugün geride bırakmış gibi görünsek de o dönemin ailelerde bıraktığı izlerin bazıları hâlâ bizimle. Bu...

24 Ağustos 2026 🌹 Bugün içimde birbirine karışan pek çok duygu var. Biraz heyecan, biraz hüzün, biraz belirsizlik… Bir yanım geride bıraktıklarıma dönüp bakarken, diğer yanım önümde açılan yeni kapının ardında beni nelerin beklediğini merak ediyor. Hayat bazen insanın önüne öyle bir yol ayrımı çıkarıyor ki hangi yolu seçersen seç, diğerinde ne olacağını hep merak ediyorsun. Evime yakın bir okula tayinimin çıkmasıyla birlikte ben de önemli bir karar verdim. İl Millî Eğitim Müdürlüğündeki görevimi sonlandırarak yeniden sınıfıma, öğrencilerimin arasına dönmeye karar verdim. Kolay verilmiş bir karar değildi bu. İl Millî Eğitim Müdürlüğünde geçirdiğim zaman benim için yalnızca bir görev süreci değildi. Öğrendiklerim, ürettiklerim, tanıdığım insanlar, yürüttüğüm çalışmalar, yaşadığım güzel anlar ve elbette zaman zaman yorulduğum günler… Hepsi meslek hayatımın bir parçası olarak bende kalacak. Ama şimdi başka bir kapı açılıyor. Üstelik bu kapının ardında beni çok iyi tanıdığım am...

Bazen insan herkese yetişiyor da bir tek kendine geç kalıyor. Birinin derdini dinliyor, diğerinin eksiğini tamamlıyor. Bir telefon çalıyor, ardından başka bir sorumluluk… Ev, iş, aile, sevdiklerimiz, yapılması gerekenler, ertelenmemesi gerekenler… Günler, “Ben hallederim.” diye diye geçip gidiyor. Ve insan fark etmiyor. Başkalarının hayatında eksik kalmasın diye uğraşırken kendi içinde kocaman boşluklar biriktirdiğini… “İyiyim.” demeye öylesine alışıyor ki bir süre sonra gerçekten nasıl olduğunu kendisi bile bilmiyor. Sonra bir gün… Hiç beklemediği bir anda hayat, insanın karşısına geçip bütün sesleri susturuyor. Yıllardır zihninin en güvenli köşesinde sakladığı anılar birbirine karışıyor bazen. Dün çok yakınken uzaklaşıyor, bugün yabancılaşıyor. Bildiğimiz yolların yönü değişiyor sanki. Bir zamanlar bize ait olduğundan emin olduğumuz şeylere şaşkınlıkla bakıyoruz. İşte o zaman insan anlıyor; hayatın en büyük zenginliği ne yetiştirdiğimiz işler ne tamamladığımız sorumlulukl...

Bugün benim doğum günüm… Takvim, ömrümden bir yılın daha geçtiğini gösteriyor. İnsan ister istemez düşünüyor; zaman ne kadar da hızlı akıyor… Daha dün gibi hatırladığım nice anının üzerinden yıllar geçmiş. Çocukluk, gençlik, annelik, telaşlar, sevinçler, kayıplar, kavuşmalar… Hepsi usulca hayatımın içinde yerini almış. Ancak bugün anladım ki doğum günleri yalnızca yaş almak değilmiş. Asıl mesele, geçen yıllar içinde kimleri ve neleri biriktirdiğinmiş. Bugün yanımda sevdiklerim vardı. Ailem vardı. Uzakta olanların sevgisi de kalbimin en yakınındaydı. Bir telefonun ucundan gelen ses, içten söylenen bir “iyi ki doğdun”, sımsıkı bir sarılma, küçük bir pasta, göz göze geldiğimizde hissettiğim o tarifsiz yakınlık… Hepsi bana aynı şeyi söyledi: Hatırlanmak değerlidir… Ancak sevilmek, insanın bu hayattaki en büyük zenginliğidir. Yaş ilerledikçe insanın doğum gününden beklentisi de değişiyor sanırım. Büyük kutlamalardan çok samimiyet, kalabalıklardan çok gerçekten yanında olan birka...

Bazı aylar takvimde sadece bir yapraktır. Bazıları ise bir ömrün en güzel hikâyesini taşır. Benim için Ağustos, işte tam da böyle bir ay... Sıcak yaz güneşinin yeryüzünü sardığı, doğanın en cömert zamanında, 3 Ağustos günü evimizin kapısından yalnızca bir bebek değil; neşesiyle, gülüşüyle, sevgisiyle hayatımıza dokunacak bir mucize girdi. O gün, evimizin prensesi geldi. Abisinin gözlerinde koruma duygusu, babasının yüreğinde tarifsiz bir gurur, benim kollarımda ise tarifsiz bir şükür vardı. O küçücük elleri ilk kez avuçlarımın içine aldığım an, zaman sanki durdu. Dünyadaki bütün sesler sustu; geriye sadece bir annenin kalp atışları kaldı. Sen büyüdün… İlk adımlarını izledik, ilk kelimelerini heyecanla dinledik, düştüğünde birlikte canımız yandı, güldüğünde bütün ev aydınlandı. Yıllar birbirini kovalarken sen sadece büyümedin; bizi de büyüttün. Daha sabırlı, daha güçlü, daha merhametli insanlar olmayı seninle öğrendik. Bugün geldiğin yaşın ise bambaşka bir anlamı var. Artık ...