GÜL ÖĞRETMENİM

Bugün benim doğum günüm… Takvim, ömrümden bir yılın daha geçtiğini gösteriyor. İnsan ister istemez düşünüyor; zaman ne kadar da hızlı akıyor… Daha dün gibi hatırladığım nice anının üzerinden yıllar geçmiş. Çocukluk, gençlik, annelik, telaşlar, sevinçler, kayıplar, kavuşmalar… Hepsi usulca hayatımın içinde yerini almış. Ancak bugün anladım ki doğum günleri yalnızca yaş almak değilmiş. Asıl mesele, geçen yıllar içinde kimleri ve neleri biriktirdiğinmiş. Bugün yanımda sevdiklerim vardı. Ailem vardı. Uzakta olanların sevgisi de kalbimin en yakınındaydı. Bir telefonun ucundan gelen ses, içten söylenen bir “iyi ki doğdun”, sımsıkı bir sarılma, küçük bir pasta, göz göze geldiğimizde hissettiğim o tarifsiz yakınlık… Hepsi bana aynı şeyi söyledi: Hatırlanmak değerlidir… Ancak sevilmek, insanın bu hayattaki en büyük zenginliğidir. Yaş ilerledikçe insanın doğum gününden beklentisi de değişiyor sanırım. Büyük kutlamalardan çok samimiyet, kalabalıklardan çok gerçekten yanında olan birka...

Bazı aylar takvimde sadece bir yapraktır. Bazıları ise bir ömrün en güzel hikâyesini taşır. Benim için Ağustos, işte tam da böyle bir ay... Sıcak yaz güneşinin yeryüzünü sardığı, doğanın en cömert zamanında, 3 Ağustos günü evimizin kapısından yalnızca bir bebek değil; neşesiyle, gülüşüyle, sevgisiyle hayatımıza dokunacak bir mucize girdi. O gün, evimizin prensesi geldi. Abisinin gözlerinde koruma duygusu, babasının yüreğinde tarifsiz bir gurur, benim kollarımda ise tarifsiz bir şükür vardı. O küçücük elleri ilk kez avuçlarımın içine aldığım an, zaman sanki durdu. Dünyadaki bütün sesler sustu; geriye sadece bir annenin kalp atışları kaldı. Sen büyüdün… İlk adımlarını izledik, ilk kelimelerini heyecanla dinledik, düştüğünde birlikte canımız yandı, güldüğünde bütün ev aydınlandı. Yıllar birbirini kovalarken sen sadece büyümedin; bizi de büyüttün. Daha sabırlı, daha güçlü, daha merhametli insanlar olmayı seninle öğrendik. Bugün geldiğin yaşın ise bambaşka bir anlamı var. Artık ...