GÜL ÖĞRETMENİM

En Uzun Gün, En Kısa Gece ve İçimizdeki Mevsimler 21 Haziran... Takvimlere göre yılın en uzun günü, en kısa gecesi. Güneş gökyüzünde daha uzun süre kalır, akşamlar geç saatlerde karanlığa bürünür. Ancak insan yaşamında zamanın ölçüsü yalnızca takvimler, saatler ya da gökyüzünün hareketleriyle belirlenmez. Günlerin ve gecelerin uzunluğu çoğu zaman yaşanan deneyimlerle şekillenir. Bir hastane koridorunda sevdiğinden gelecek bir haberi bekleyen kişi için dakikalar ağır ilerler; gece bir türlü sona ermez. Saatler ilerlese de zaman adeta durur. Ağrı, endişe ve özlemle geçen anlar uzadıkça uzar. Buna karşılık, sevdiklerimizle birlikte olduğumuzda zamanın algısı değişir. Bir kahve sohbetinde, aile sofrasında, dostlarla paylaşılan bir akşamda ya da çocuklarımızın gülümseyişine dalıp geçtiğimiz birkaç saat içinde zaman hızla akıp gider. O anlarda günün uzunluğu ya da gecenin kısalığı önemini yitirir. Çünkü sevgiyle geçen zamanın ölçüsü yoktur; ne kadar uzun sürerse sürsün hep kısa g...

Evimizin Prensesine... Bazı günler vardır; aradan yıllar geçse de hafızalarda ilk günkü canlılığını korur. 13 Haziran 2026, ailemiz için böyle özel bir gündü. Aylar süren hazırlıkların, heyecanın, emeğin ve duaların ardından kızımızı yeni hayatına uğurladık. Sabah uyandığımızda gökyüzü bulutluydu. Sanki o da bu anlamlı günün heyecanını paylaşıyordu. İçimizde tarif edilmesi güç duygular vardı. Bir yanımız büyük bir mutlulukla dolarken, diğer yanımız yılların nasıl bu kadar hızlı geçtiğini düşünüyordu. Zaman ilerledikçe gökyüzü de yavaş yavaş aydınlandı. Bulutlar dağıldı ve yerini ışıl ışıl bir bahar gününe bıraktı. Tıpkı içimizdeki duygular gibi... Sanki Rabbim, bu güzel günün hatırına gökyüzünü de aydınlatmıştı. O gün yalnızca bir düğün gerçekleştirilmedi. Bir ömür boyunca biriktirilen anılar, emekler ve sevgiler yeni bir başlangıca eşlik etti. Küçücük ellerinden tutup yürümeyi öğrettiğimiz kızımız, artık kendi hayat yolculuğuna adım attı. İlk adımlarını hatı...

Alçının Çıktığı Gün ve Bir Annenin Kalbi 1 Haziran 2026 Pazartesi... Tam 45 gün sonra alçım çıkarıldı. Bu anı uzun zamandır bekliyordum. Kendimi özgürlüğüne kavuşmuş bir kuş gibi hissedeceğimi düşünüyordum. Ancak hayat, bazen beklediğimiz duygular yerine bizi farklı gerçeklerle karşılaştırabiliyor. Alçı çıkarıldıktan sonra sağ elime dikkatle baktım. Sanki bana ait değilmiş gibiydi. Parmaklarım şişmiş, bileğim ise uzun süre hareketsiz kalmanın etkisiyle eski işlevini kaybetmişti. Elim, görevini unutmuş gibiydi; neyi nasıl tutacağını, nasıl hareket edeceğini yeniden öğrenmesi gerekiyordu. 45 gün boyunca sessizce beklemişti. Kaslar zayıflamış, eklemler sertleşmiş, parmaklar adeta birbirinden uzaklaşmıştı. Bir bardak tutmak, düğme iliklemek, saçımı düzeltmek... Bir zamanlar hiç düşünmeden yaptığım günlük işler artık küçük ama önemli mücadelelere dönüşmüştü. Fiziksel ağrı hissediyordum. Ancak en çok da sabrım sınanıyordu. Tam da bu süreçte hayat bana bambaşka duygular yaşatıyord...