GÜL ÖĞRETMENİM

Alçıyla Geçen 42 Gün Bugün alçıyla birlikte geçirdiğimiz 42. gün... Kurban Bayramı bitti. Bayram ziyaretleri, dualar, sofralar, sevdiklerimizle geçirilen güzel anlar geride kaldı. Ancak benim için zaman biraz farklı aktı. Çünkü bayram da dahil olmak üzere son 42 gündür sağ kolumla birlikte bir misafiri taşıyorum: Alçımı... İlk günlerde yaşadığım korku ve belirsizlik zamanla yerini sabra bıraktı. Tokat'ta yaşadığım kaza sonrasında iki kez yerine oturtulan kırık kemiklerimin iyileşmesi için bu alçıya ihtiyaç olduğunu biliyordum. Bu düşünce bana güç verdi. Fakat günler ilerledikçe işler değişmeye başladı. Kolumun hareket kabiliyeti azaldı. Kaslarım güçsüzleşti. İlk zamanlar koruyucu gibi hissettiren alçı, artık ağırlaşmaya başladı. Özellikle son günlerde sıcak havaların da etkisiyle kolum daha fazla şişiyor, ağrıyor ve yoruluyor. Alçının altında oluşan kaşıntılar bazen dayanılması zor bir hâl alıyor. Geceleri uykuya dalmak kolay olmuyor. Gün içinde yaptığım en küçük iş bil...

Bugün sağ el bileğimin alçıda kalışının 25. günü… Takvim ilerliyor ama bazen zaman hiç geçmiyormuş gibi geliyor. Geceleri zonklayan ağrılar, kolumu koruma telaşı, en basit işi bile yaparken yaşadığım zorluklar… İnsan, sağlığın kıymetini en çok kaybetmeye yaklaşınca anlıyormuş. Doktorum 1 Haziran’da alçının çıkacağını söyledi. Bu cümle umut gibi geliyor kulağıma. Ama bazen içimdeki yorgunluk, umudun önüne geçiyor. Çünkü sadece kemiğim değil, ruhum da yoruldu. Bir öğretmen olarak üretmeye, koşmaya, yetişmeye alışmış biriyim. Şimdi ise bir bardağı dikkatle taşımak bile mücadele gibi… En çok da bağımsızlığımı özlüyorum. “Ben yaparım” dediğim şeylerin bir anda zorlaşmasını kabullenmek kolay değilmiş. Ama hayat, en önemli günleri bazen en zor zamanların içine bırakıyor… 6 Haziran’da kızımın nikâhı var. 13 Haziran’da düğünü… Bir anne için tarif edilmesi zor duygular bunlar. Hem büyük bir mutluluk hem de içimde sessiz bir hüzün taşıyorum. Kızım yeni bir hayata adım atarken ben alçı...